Πάντα έφταιγαν οι άλλοι…

Χθες το βράδυ μεταδόθηκε από την τηλεόραση του Alpha και την εκπομπή “Πρωταγωνιστές” το ντοκιμαντέρ αφιέρωμα στην Λεωφόρο.

Αν εξαιρέσει κανείς τις πάντοτε συγκινησιακές και αυθεντικές φιγούρες των Αντωνιάδη, Φυλακούρη, Καραγκούνη και Ρότσα, όλο το υπόλοιπο αφιέρωμα εξηγεί γιατί ο Παναθηναϊκός έχει περάσει αυτά που έχει περάσει τα τελευταία 30 χρόνια.

Αποκορύφωμα φυσικά όλων αυτών των λόγων αποτέλεσε η τοποθέτηση του Γιάννη Βαρδινογιάννη, ο οποίος για πρώτη φορά μετά από περίπου 15 χρόνια μίλησε για την ομάδα. Aυτό που φάνηκε ξεκάθαρα είναι πως η βελόνα έχει κολλήσει για τον ίδιο στο 2008 και δεν έχει μετακινηθεί ούτε σπιθαμή από τότε.

Λίγο πολύ αυτό που είπε ο πρώην μεγαλομέτοχος είναι πως για όλα έφταιγε ο κόσμος ή έστω μερίδα του κόσμου που δεν στήριζε την ομάδα (!). Ουδεμία αυτοκριτική, ουδεμία αναφορά στους αντιπάλους και το πως λειτουργούσαν, ουδένας συναισθηματισμός. Εντελώς ψυχρά και κυνικά για όλα έφταιγε ο κόσμος. Έφταιγε ο κόσμος γιατί τον είχες φλομώσει στους τίτλους και τις επιτυχίες, Γιάννη, και εκείνος αποδείχτηκε αχάριστος απέναντι σου…

Μετά από τόσα χρόνια, ένας άνθρωπος που (και καλά) μας μίλησε για την ανάγκη της… “ενότητας” θα μπορούσε να πει το εξής απλό και ανθρώπινο:

“Μια μερίδα του κόσμου δεν στήριζε αλλά και εγώ ως ιδιοκτήτης και έχων το κουμάντο της ομάδας έκανα λάθη. Ήμουν νέος, άπειρος και θα μπορούσα να είχα κάνει αλλιώς πολλά πράγματα για να εκτονώσω την κατάσταση. Όσα έγιναν όμως αποτελούν παρελθόν. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να κοιτάξει μπροστά.”

Τι πιο απλό και ανθρώπινο μετά από τόσα χρόνια;

Βγαίνοντας και λέγοντας πως εκείνη την εποχή όλοι είχαν μερίδιο ευθυνών μόνο κερδισμένος θα έβγαινε. Το γινάτι όμως βγάζει μάτι.

Ουσιαστικά με τη χθεσινή του τοποθέτηση, ο πρώην μεγαλομέτοχος απέδειξε περίτρανα γιατί τα πράγματα οδηγήθηκαν επί ημερών του στο ξέσπασμα του 2008. Γιατί στο Συλλαλητήριο δεν κατέβηκε μόνο η… “κακή” μερίδα του κόσμου αλλά χιλιάδες φίλοι της ομάδας όλων των ηλικιών που δεν ήταν οργανωμένοι. Και κατέβηκαν γιατί δεν άντεχαν άλλο να βλέπουν την ομάδα τους να είναι έρμαιο στις ορέξεις του Κόκκαλη και της κουστωδίας του, όντας ταυτόχρονα παρατημένη στην πραγματικότητα.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να ήταν οικονομικά ασφαλής αλλά στην ουσία ήταν μια ομάδα παρατημένη που διοικούνταν από ανθρώπους οι οποίοι στην προσπάθεια τους να κρύψουν τις δικές τους ανεπάρκειες, τα έριχναν όλα στον κακό κόσμο ποτίζοντας το δέντρο της τοξικότητας και του διχασμού. Ουσιαστικά, η αυλή του Τζίγγερ έστρεφε τον τότε μεγαλομέτοχο εναντίον του κόσμου γιατί διαφορετικά αργά ή γρήγορα ο ίδιος, ως αφεντικό, θα στρεφόταν εναντίον τους δείχνοντας τους την πόρτα της εξόδου. Όπως φαίνεται όμως, ο Τζίγγερ ακόμη και σήμερα δεν έχει καταλάβει γιατί έγιναν τα γεγονότα του 2008 και η αυτοκριτική ακόμη και σήμερα αποτελεί άγνωστη λέξη τουλάχιστον σε δημόσιο επίπεδο.

Σε κάθε περίπτωση αν κάτι έγινε αντιληπτό από την εμφάνιση αυτή είναι πως ο πρώην μεγαλομέτοχος 20 χρόνια μετά έχει μείνει ίδιος και απαράλλαχτος και μάλιστα σε πεισματικό βαθμό. Μετά από τόσα χρόνια και δεν φαίνεται να κατάλαβε πως αν είχε την ομάδα όπως έπρεπε, τίποτα δεν θα συνέβαινε.

Γιατί το μαχαίρι και το πεπόνι πάντα ένας το κρατάει και αυτός αποφασίζει πως θα το κόψει για να το μοιράσει.

Υ.γ.: Σε μια φάση του αφιερώματος, ο Τζίγγερ αναφέρθηκε στην ενότητα και στην ανάγκη να πάμε στον Βοτανικό ενωμένοι. Να θυμάστε ότι αυτό που ουσιαστικά αποκαλεί ενότητα ο πρώην ιδιοκτήτης, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η τυφλή υπακοή και υποταγή στη διοίκηση ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων και πορείας της ομάδας.

Ο Τζίγγερ πάντοτε μας έβλεπε ως δούλους που θα έπρεπε να τον ευγνωμονούμε επειδή κάλυπτε τις υποχρεώσεις της ομάδας και να μην απαιτούμε τίποτα παραπάνω από εκείνον.

Μόνο που ο κόσμος του Παναθηναϊκού δουλοπρεπής δεν υπήρξε ποτέ. Αντιθέτως στήριζε λυσσασμένα όσους πραγματικά προσφέρανε και το δείχνανε μέσα από τις πράξεις τους και την αγάπη για το Σύλλογο.

Υ.γ.2: Ο κόσμος της ομάδας μόνο ένα λάθος έκανε στα γεγονότα του 2008 και αυτό ήταν οι ύβρεις προς τους νεκρούς της οικογένειας Βαρδινογιάννη. Αυτό ήταν τραγικό λάθος και πρέπει να τονιστεί. Οι έξυπνοι πρέπει να παραδέχονται τα λάθη τους και να μην μένουν βλάκες επιμένοντας στο λάθος.